ჩემი გზა სიფხიზლისკენ: აღიარებიდან ახალ ცხოვრებამდე

მე ვარ ოთო, 34 წლის. ჩემი ამბავი ალკოჰოლთან დაკავშირებით 15 წლის ასაკიდან იწყება, როცა ის ჩემს ცხოვრებაში, როგორც გართობისა და კომუნიკაციის საშუალება, ისე შემოვიდა. თუმცა, ოჯახში, სადაც ბაბუისა და მამის მხრიდან ალკოჰოლის ჭარბი მოხმარების მოწმე ვიყავი, ეს “გართობა” მალე ჩვევად იქცა. გარემო სავსე იყო კამათით, ბრაზით, აგრესიით, ტყუილითა და იმედგაცრუებით — სწორედ ამან დაუდო საფუძველი ჩემს დამოკიდებულებას.

ჩაძირვა: როცა დაავადებამ კონტროლი აიღო

ჩემი სირთულეები განსაკუთრებით 21 წლიდან გამძაფრდა, როდესაც უკვე საკუთარი ოჯახი მქონდა. ეგოცენტრულად ვითხოვდი, რომ ყველა ჩემს ირგვლივ ისე მოქცეულიყო, როგორც მე წარმომედგინა. ვერ ვაცნობიერებდი, რომ დამოკიდებული ვიყავი და რომ ეს არის დაავადება, რომელიც ნელ-ნელა მაკარგვინებდა ყველაფერს — საკუთარ თავს, ცხოვრებასა და ჩემთვის ძვირფას ადამიანებს.

ფსკერზე: დანაკარგები და უშედეგო მცდელობები

ვცადე მკურნალობის უამრავი ძველი თუ ახალი მეთოდი, ანტიალკოჰოლური ვაქცინები, ფსიქოლოგთან ვიზიტები, მაგრამ თითოეული მცდელობა კრახით სრულდებოდა და ყოველ ჯერზე უფრო ღრმად ვიძირებოდი. დავკარგე სამსახური, დამენგრა ოჯახი, გავანადგურე ურთიერთობები ყველასთან და საკუთარ თავთანაც კი. სინანული და სირცხვილი მუდმივად თან მდევდა, მაგრამ სმას თავს მაინც ვერ ვანებებდი — თითქოს ყველა ტკივილს ალკოჰოლით ვფარავდი.

გარდატეხა: 12 ნაბიჯის პროგრამა და აღიარების ძალა

სწორედ მაშინ, როცა გამოსავალს ვეღარ ვხედავდი, აღმოვაჩინე 12 ნაბიჯის პროგრამა და საზოგადოება ადამიანებისა, რომლებიც ადრე ზუსტად ჩემსავით იტანჯებოდნენ, მაგრამ დღეს უკვე მშვიდად და მადლიერებით ცხოვრობდნენ.

სწორედ იქ ვისწავლე მთავარი — რომ ნამდვილი ძალა აღიარებაში და დახმარების თხოვნაშია. ჩემი გამოჯანმრთელება მხოლოდ მაშინ დაიწყო, როდესაც ვაღიარე ჩემი მდგომარეობა და მივიღე სხვების მხარდაჭერა.

გამოჯანმრთელების გზა და საკუთარი თავის შეცნობა

ეს გზა სირთულეებით იყო სავსე. დავინახე, რომ დამოკიდებულის ტვინი გამუდმებით იმეორებს ნაცნობ, თუნდაც დამანგრეველ პატერნებს, რადგან ეს მისთვის ერთგვარი “უსაფრთხოებაა”. მივხვდი, რომ ადრე მხოლოდ ჩემს სურვილებზე (“მინდა”) ვიყავი ორიენტირებული და ვერ ვხედავდი რეალურ საჭიროებებს. ჩემი ეგოცენტრიზმი და სიმძიმე ყველაფერს ფარავდა და საკუთარ პრობლემებში მუდამ სხვებს ვადანაშაულებდი, მაშინ როცა ეს ჩემი პასუხისმგებლობა იყო.

დღეს: სამი წელი სიფხიზლეში

დღეს უკვე ვისწავლე სირთულეებთან გამკლავება და საკუთარი როლის დანახვა იქ, სადაც ადრე მხოლოდ სხვების ბრალს ვეძებდი. სამი წელია, რაც ამ პროგრამით ვხელმძღვანელობ და ჩემი ცხოვრება ბევრად უფრო მშვიდი, ნათელი და ჯანსაღია. დავიბრუნე ჯანმრთელობა, აღვიდგინე ურთიერთობები, ვისწავლე საკუთარი თავის მიღება და ვგრძნობ მადლიერებას. ვცდილობ, ვიყო პროდუქტიული და სხვებისთვის სასარგებლო.

ყველაზე მთავარი კი ის არის, რომ დღეს ვგრძნობ — ცოცხალი ვარ.